3. Moer, Mei-Ju en Dikskriminatie

8 oktober 2013 - Hangzhou, China

Maandagmiddag, 14 u.. Ik trotseer dan toch maar eens de regen om boodschappen te gaan doen. Drie kwesties staan er op mijn lijstje: een fietsenmaker voor De Moer, een boekwinkel voor Landkaarten en een telefoonwinkel voor een SIM-kaart om onderweg google-maps te kunnen gebruiken.

Koud is het niet, dik in de twintig graden, T-shirt-plus-paraplu-weer. De grote gister aangeschafte plu doet het prima. Na het eerste stukje wandelen snap ik al waarom veel mensen ofwel rubber laarzen dragen, ofwel slippers. Mijn schoenen beginnen nu al doorweekt aan te voelen.

Bij de drukke weg houd ik een taxi aan en laat de chauffeur de stadsplattegrond zien waarop ik de fietsenmaker heb aangekruist die ik met googlemaps gevonden heb. Ik had natuurlijk ook bij de hostelbalie naar een fietsenmaker gevraagd, maar daar kwam ook na herhaaldelijk glimlachend aandringen mijnerzijds niet meer dan een helaas té gebruikelijk (weliswaar vriendelijk) “mei-ju”. Dat is bijna een mantra dat in de mond bestorven ligt bij veel te veel dienstverlenend personeel; het betekent 'weet ik niet', 'dat is op', 'hebben we niet', 'uitverkocht'. Maar het staat volgens mij vaak voor 'ik heb er geen zin in', maar dan netjes gebracht.

De taxichauffeur snapt niks van mijn plattegrond. Oja, dat was ik even vergeten, mensen hier doen niet echt aan plattegronden. Op school leren ze van alles, maar kaartlezen niet. Gelukkig is deze chauffeur niet van het mei-ju- type. Door de stromende regen (hij zonder plu) gaan we een cafeetje binnen waar vervolgens andere mensen gemobiliseerd worden om de onbegrijpelijke vraag van deze buitenlandse meneer te tackelen. Als uiteindelijk duidelijk wordt dat ik naar een fietsenmaker moet, weet het gezelschap een veel betere bicycle shop. 'Number one bicycle!' roept de taxichauffeur triomfantelijk, oprecht blij dat hij mij zo goed aan het helpen is. We gaan op pad. Ik herken stukken waar ik gister ook gelopen heb met de fiets aan de hand. Voor de deur van een fraaie fietsenzaak word ik afgezet, letterlijk dan, want de rit kost zoals de meter zegt maar 11 yuen, ruim een euro. Ik geef de chauffeur geen fooi, want ik weet hoe het hoort. In dit land geef je nergens fooi.

Ik betreed de fraaie winkel en wordt tegemoetgetreden door een norse winkelbaas van het mei-ju- type. Hij bekijkt de as die ik meegenomen heb, snapt dat ik een bijpassende moer wil hebben, gebaart dat ik in de winkel moet blijven, en loopt naar achter. In no time is hij terug, 'mei ju', inderdaad, zoals ik voorzag. Glimlachend dring ik verder aan, voor mijn gemak maar in het Nederlands want waarom zou ik Engels doen als de man dat toch niet verstaat. Als u geen losse moer heeft, dan graag een hele as, zo maak ik duidelijk, en deze keer loop ik natuurlijk mee naar achter zodat de man niet kan veinzen dat hij zijn best heeft gedaan. In het armetierige werkplaatsje hangen een stuk of vijf fietsmonteurs rond. Dit bedrijf wekt niet de indruk dat het een enthousiasmerende werkomgeving is. Hoe dan ook, toch geen as, wat gewoon me ernstig bevreemdt in een zaak als deze. Dan komt een jongedame zich met de situatie bemoeien. Zij is wel aardig en is gericht op het oplossen van mijn probleem. Zij instrueert haar baas om te gaan bellen naar een andere zaak. Dat doet de baas inderdaad, wat me nog niet tegenvalt, maar ook dat levert weer een mei-ju op. Helaas. De jonge dame mei-juut nu ook, ze kan nu niet anders meer, maar ze vindt het duidelijk niet leuk voor mij. Ik bedank haar, 'Xixi', en vertrouw haar met een glimlach in het Nederlands nog toe dat ik haar baas een klojo vind.

Buiten wacht de regen weer, nog steeds een heftige 10 mm. per uur.

Tja, wat nu? Na wat aarzelen en weifelen, de jetlag is nog niet helemaal uit mijn geest, besluit ik om toch naar de fietsenmaker te willen die ik zelf had opgegoogeld. Het lukt me niet om een taxi aan te houden. De meeste zitten vol, iedereen wil taxi's met die voortdurende hoosregen. Twee met een groen lampje houden wel even stil, maar eentje rijdt ongeduldig verder als ik probeer mijn kaart te laten zien en de ander rijdt weer door als hij mij als persoon ziet. Omdat ik een buitenlander ben?! Word ik hier gedikskrimineerd? Het zou best kunnen. De meeste mensen zijn vriendelijk tot uitermate vriendelijk tegen mij, maar het schijnt dat er in dit land toch nog wel wat onderhuidse buitenlanderhaat bestaat. Dat is een wrang en begrijpelijk overblijfsel van anderhalve eeuw vernedering door Westerse mogendheden: China was weliswaar nog net niet gekoloniseerd, maar het scheelde niet veel. Van ongeveer 1800 tot 1950 was de periode van 'de grote vernedering' doordat buitenlandse machthebbers aan de Chinezen hun dwingende handelsvoorwaarden oplegden. Het eerste wat Mao destijds deed toen hij aan de macht kwam was al die buitenlanders er uit kieperen. Nog altijd is het Chinese volk hem daar intens dankbaar voor. De doorrijdende taxichauffeur zal zich daar allemaal niet precies van bewust zijn geweest, maar hoe dan ook, hij rijdt dus door. Wat nu dan weer?

Ik loop naar de trolley-bushalte. Ik heb een indruk waar ik ben, ik heb een plattegrond, dus als ik in een bus in de goede richting stap, dan kom ik er misschien ook wel. Er stopt een trolley. Ik presenteer een briefje van 10 yuen aan de chauffeur. Hij schudt nee en wenkt dat ik maar moet doorlopen. Later krijg ik in de gaten dat mensen hier ofwel een OV-pasje hebben, ofwel een yuen-munt in een soort kaartjesautomaat voor in de bus gooien.

Ik heb enorme mazzel. Ten eerste kan ik op de kaart volgen waar we rijden, en ten tweede gaat dat ook nog een groot stuk in de goede richting. Uiteindelijk moet ik nog maar een kilometer lopen naar de fietsenmaker. Het blijkt een kleine Giant-dealer te zijn. Als ik de winkel betreed zie ik eerst niemand, maar dan blijkt de winkelbaas zittende op een krukje te slapen met zijn hoofd op de toonbank. Hij heeft heel wat geluid van mij nodig om te ontwaken, maar dan is hij ook wel ineens klaarwakker. Hij heeft geen geschikte moer, ook niet na lang zoeken in al zijn bakjes. Dan gebaar ik dat een hele as inclusief moer ook goed is. Weer gaat hij op zoek. Hij vindt verschillende exemplaren die aanzienlijk langer zijn dan de mijne, dat kan dus niet passen. Maar uiteindelijk: Ja! Bingo! Voor 38 yuen, ruim vier euro, word ik eigenaar van een prachtige zwarte as Met Moer! (achteraf bezien was natuurlijk een langere as ook best geweest, het ging me immers alleen om een passende moer...) Hehe. Klaar.

Dan op zoek naar boekhandel en telefoonwinkel die hier volgens googlemaps ook vlakbij zouden moeten zitten. Niet dus. Na lang lopen met allang totaal doorweekte schoenen en sokken zie ik dan toch een telefoonwinkel. Zij kunnen me niet helpen, maar schrijven het adres van een winkel die dat wel moet kunnen op een briefje. Oja! Zo'n briefje, dat is het tovermiddel om een taxichauffeur duidelijk te kunnen maken waar ik heen wil! Door de toch wel aardig optrekkende mist van de jetlag heen komen de slimmigheidjes waarmee ik in vorige reizen als buitenlander-op-de-tast mijn weg kon vinden in dit land, stukje bij beetje weer tevoorschijn.

Spoorslags rijdt de taxichauffeur naar het adres waar inderdaad een grote China Mobile- zaak gevestigd is, maar eerst ga ik daar naar de Starbucks die er tegenover zit. Daar klungel ik zo met mijn telefoon dat ik een of andere puk-code nodig heb om hem verder te kunnen gebruiken, maar die ken ik natuurlijk niet. Nou, als ik toch een Chinese SIM-kaart ga kopen, dan zal dat wel niet hoeven, zo hoop ik. IJdele hoop, blijkt in de telefoonwinkel, de telefoon blijft op slot. En dus ga ik dan maar eerst op zoek naar mijn derde boodschap. In de Starbucks heb ik het adres van een boekwinkel laten opschrijven, en dus kan een taxi me spoorslags naar de boekenzaak brengen. De winkel heeft alle kaarten die ik nodig heb op deze reis. In één keer goed!

Ik loop de resterende twee kilometer terug naar het hostel, langs het meer, in het donker. Ik ben redelijk voldaan over mijn missie van deze dag. Twee van de drie boodschappen gelukt, en voor de derde heb ik alvast een geschikte winkel gevonden. In de hostelkamer, waar ook mijn fiets logeert, monteer ik de Moer, en maak ik gelijk het Dashbord van de fiets in orde (daar schrijf ik later nog wel eens over). Ik stuur een mailtje naar het secretariaat van mijn werkgever om naar de puk-code te vragen. Onvolprezen Judith antwoordt prompt met die code, gelukkig.

Morgen fietsen! Het weerbericht lijkt redelijk gunstig qua regen! En vóórdat ik ga fietsen eerst opnieuw naar China Mobile, om telefoon ook mobiel te kunnen gebruiken in plaats van alleen met de wifi van het hostel.

 

Foto’s

11 Reacties

  1. Felix:
    8 oktober 2013
    Echt weer iets Westers om een verklaring te zoeken voor die zogenaamde discriminatie. Gelukkig hebben Chinezen niet zo veel last van dat 'schuld en boete' syndroom. Die beschouwen 'discriminatie' gewoon als iets wat erbij hoort, net als regen bij het weer hoort. Kun je ook niet veranderen.
    En daarom sta je in China als buitenlander langer op een taxi te wachten als je Chinese medemens. Zeker als het regent, ben je het haasje. Het zij zo, daar moet je niet meer van maken dan nodig is.
  2. Jiangjunwen:
    8 oktober 2013
    Hi henk,Do you receive my e-mail?
    I think you should talk to others more diligent and frequently.Many people around me think foreigner are very busy and haughty.So they will not talk to the foreigner Initiative.So we our need communication.
  3. Ella:
    8 oktober 2013
    Ha Henk, Wat zijn je verhalen toch weer herkenbaar voor ons!
    De mega grote steden, de taxi's, de problemen met de communicatie etc., maar ook het heerlijke eten, het alles is mogelijk, de opvallende behulpzaamheid; kortom het was een prachtige ervaring.
    Even voor de herinnering: Een jaar geleden hebben wij (man, zus en zwager) een fietsreis gemaakt door het zuiden van China. Zijn nog op je boekpresentatie geweest in Den Haag. Wij volgen je weer op deze reis en wensen je heel veel fietsplezier!
  4. Wim:
    8 oktober 2013
    Gelijk al een mooi en herkenbaar verhaal. Dank daarvoor.

    Geniet er van. Ook van de tegenslagen, want die horen er bij. En leveren bovendien de mooiste verhalen op :-)
  5. Wim:
    8 oktober 2013
    En als het niet te veel gevraagd is, meer -veel meer- foto's graag. :-)
  6. Ton Bakker:
    8 oktober 2013
    Dat jij met al je voorbereiding je puk-code vergeet!!Telefoon van de zaak??Valt me trouwens op dat hele volksstammen niet weten dat je in China een 1 voor je pincode moet zetten, om ketak met China Mobile of zo te maken.
    Ik denk niet dat het gedrag van sommigen kwestie van discriminatie is, maar in sommige plaatsen waar weinig buitenlanders komen heb je hele diverse reacties; of heel erg behulpzaam, of een soort angst voor het onbekende.Dat ze voor een moer niet erg hard lopen? Alsof dat in NL niet gebeurt??
  7. Rog:
    9 oktober 2013
    Hoi Henk, een leuk verslag! Maar wat willen al deze mensen dan 'opsommen'?! (mei2 ju3)… Waarschijnlijk bedoelen ze 'mei2 you3 (ik heb het niet)… en met 'xi1xi1' lach je ze uit hihi, terwijl je ze toch alleen maar wilt bedanken (xie4xie4)
  8. Paulien:
    9 oktober 2013
    Ja puk code is het eerste dat je vergeet. Maar voor een prepaid telefoon heb je hem geloof ik niet nodig. Leuk vehaal weer, ik ruik de soppige kousen hier. Hoop dat je nu beter weer krijgt.
    En ook hier geldt als het er niet ligt dan hebben we het niet, een veel gevleugelde opmerking of zoiets van, geen zin om te helpen.
  9. Lies:
    11 oktober 2013
    Hoi Henk, wat schrijf je beeldend! Ik heb de neiging mijn natte sokken en schoenen uit te gaan doen terwijl ik gewoon heerlijk hoog en droog in mijn warme huiskamer zit. Wat mooi is ook de reactie van de Chinese meneer (of mevrouw) hierboven die fijntjes laat zien hoe we over en weer over elkaar denken in beelden. Fiets ze, busy foreigner! Lies
  10. Ton Bakker:
    11 oktober 2013
    Roger, dat jij nou al jaren in China rondhobbelt, Henk is nog niet zo Chinees-talig als jij. Ik ben ook met mijn boekjes 'Chinees op vakantie ' overal gekomen.In feite een simpele oplossing om iets op te zoeken, en het in pinyin en karakters te hebben,om aan je gesprekspartner te laten zien[of horen].
  11. Henk:
    12 oktober 2013
    Felix, Ella, Wim, Ton, Rog, Pauline, Lies: Dank voor al jullie reacties en bespiegelingen!
    Ik vind het heel plezierig om reflectie of opmerkingen te krijgen op wat ik schrijf!
    Jiangjunwen: Great to see your reflection here! I cannot react to you email-adress because I do not understand anything of the website your reaction comes from... Keep reacting on this blog if you like to, you are welcome!